Contacteer: sinnerud@bbnett.no   Follow at: Følg oss på facebook Flere språk
Fjetre Gård i Stange med gårdsferie
Meny Fjetre
       

Peter Sinnerud, de legende van Fjetre Gård

Peter Sinnerud 1876 - 1972

Peter Sinnerud groeide op op Sinnerud Øvre.
Hij begon vroeg met schaatsen. Zoals kleine jongens doen gooide hij met emmers water over de binnenplaats.
Zijn eerste schaatsstreek werd gedaan op een hobbelige binnenplaats.
De rivier, Svartelva, langs de boerderij tot aan de delta in Åkersvika was een uitdagende arena.
De eerste wedstrijd werd uitgevochten op het Vesle Mjøsa.

Peter behaalde goede resultaten en nam deel aan zijn eerste kampioenschap in 1893
Na goede resultaten bij het NK in 1895 in Trondheim, was er grote opwinding tijdens de WK thuis in Hamar.
Tijdens de 10.000meter reed Karenius Larsen-Stai tegen Peter, ze gleden tegelijk over de finish. Beiden kregen het nieuwe wereldrecord 18:50 toegewezen. Later in het toernooi reed Jaap Eden de fenomenale tijd 17:56 en was soeverein winnaar.

Later dat jaar ging grootvader naar Amerika om zijn geluk te beproeven. De eerste nacht in het beloofde land heeft hij doorgebracht buiten een kerkmuur in New York. Toen hij wakker werd vroeg in de morgen was hij bedekt met een dun laagje sneeuw. De winter was in aantocht.

Het toeval wilde dat hij een baan kreeg in een pretpark als klusjesman. De kleine plaats lag ten westen van de stad en hij was mede verantwoordelijk voor de verhuur van boten op een klein meertje, genaamd Lake Verona.
Het water was bedekt met ijs in de winter, en het leverde opperbeste trainingsmogelijkheden. Zijn mogelijkheden werden ook niet beperkt door het feit dat z`n baas, Mr Slayback voorzitter was van de Amerikaanse schaatsbond. Wedstrijden waren over het algemeen aan de oostkust, in de steden Philadelphia, Boston en New York. De indoor-baan Madison Square Garden was een aantrekkelijke locatie tijdens de eeuwwisseling.
Er werd gestreden op de afstanden 1/2mile, 1 mijl, 5 en 10 mijl. De10 mijl bedroeg 164 ronden op de short-trackbaan. Het was een massastart, de zogenaamde scratch, met ingebouwde sprints en handicaps voor de beste schaatsers. (zoals bij paardenrennen.). Het was heel gewoon dat de schaatsers van de baan moesten worden gedragen na de race. Traplopen was helemaal niet mogelijk na zoveel rondes.

Behalve hardrijden werd er ook gestreden in vat springen, vooruit en achteruit, en een verscheidenheid aan kunstschaatsen.

In de 15 jaar die Peter in Amerika verbleef, was hij 6 keer Amerikaans / Canadees Kampioen.

In 1904 bezocht Peter zijn vaderland. Tijdens zijn verblijf in Noorwegen, nam hij deel aan het NK in Trondheim en de WK op het Frogner Stadion in Oslo. Een kameraad "over there", Morris Wood en Peter ontwikkelden een statief waarin beide schaatsen naast elkaar konden worden geplaatst om ze te slijpen. Dat was een belangrijk voordeel omdat de andere concurrenten uit Europa de schaatsen één voor één slepen op de slijpsteen. Hoewel z’n vorm uitstekend was heeft de kwaliteit van de schaatsen eraan bijgedragen dat hij alle 4 de afstanden in beide kampioenschappen won

Het verhaal van "de sinaasappel":
Op de finale10.000 m van het WK in Oslo was Peter gepaard met Sigurd Mathiesen, de oudere broer van de legendarische Oscar Mathiesen. Tijdens de race herkende Peter tussen het publiek een vriend uit Hamar, genaamd Harald Pedersen. Hij was een sinaasappel aan het eten. "Pel er één voor mij”, riep Peter toen hij voorbij kwam. De volgende ronde stond Harald er met eentje klaar en Peter stopte. Hij at de sinaasappel en ging verder. Binnen een ronde, bereikte hij opnieuw Sigurd en won de afstand. Het kampioenschap was verzekerd.

Diskwalificatie.
Terug in Amerika vermaakt Peter het publiek met zijn schaatskunsten. Samen met anderen reist hij rond om publiek te trekken bij het na hun volgende circus. Ze vermaakten mensen en kondigde het komende circus aan. Dat was de "promotie" van die tijd. De chef van Peter had hem een keer wat wisselgeld laten houden dat hij had overgehouden van een reis Philadelphia. Hij had 10 dollar meegekregen ter bekostiging van de reis. Bij de thuiskomst wilde Peter 3 dollar teruggeven omdat de reiskosten slechts 7 dollar bedroegen. "Just keep it" was het genereuze aanbod van de baas. De klusjesman had het zo goed gedaan bij de wedstrijd. Dit voorval kwam de schaatsbond ter oore en Peter werd tot professional verklaard, voor circa. 20 Kr.
In alle officiële statistieken werd Peter Sinnerud als professional aangemerkt en de WK-titel van 1904 werd aan Sigurd Mathiesen toegewezen.
Er staat inmiddels niets meer in de weg om Peter zijn titel terug te geven. In de notulen van de bestuursvergadering van de schaatsbond wordt verwezen naar een mededeling van het IEV (voorloper van de ISU) over Sinneruds amateurstatus: “Dat hr. Sinnerud ten onrechte werd gediskwalificeerd en dat hij met terugwerkende kracht beschouwd wordt als amateur, zowel hr. Sinnerid als hr. Drolsums tijdperk geldt als amateur in de opvatting van de internationale schaatsbond. Getekend 20 december 1914

Terugkomst.
Peter Sinnerud kwam voor goed thuis in 1910. Hij trouwde met Astrid Margaretha Fjetre en ze stichtte een gezin hier op de boerderij. Een paradox is dat hij haar voor het eerst ontmoette in het pretpark waar hij werkte maar dat ze zijn opgegroeid op slechts een paar kilometer van elkaar, dus de wereld is klein.

“Accountant en Fabrieks-eigenaar"
De interesse voor de sport en met name schaatsen bleef en wanneer het onderwerp Hamar Stadion was bemoeide hij zich er steevast mee. De baan werd geopend in 1922 met als hoogtepunt het Europees kampioenschap van dat jaar. Er waren divers vertrouwensfuncties, maar hij ontfermde zich over de veelbelovende schaatstalenten die onder zijn vakkundige leiding wilden trainen. Fjetre werd nadien het centrum voor schaatsers met inzet.
"De kampioensfabriek" stond onder de straffe leiding van Peter. De schaatsers huiverden als zij moesten gaan liggen op de bank om te worden gemasseerd met de machtige handen van de baas zelf. In 1928, verzocht een veelbelovende atleet uit Hadeland om aansluiting bij HIL en te worden getraind door Peter.
Hans Engnestangen ging hier wonen en trainen. Samen met de anderen van het Hadeland trio Mikael Staxrud en Ivar Ballangrud maakten zij de dienst uit en verdeelde de kampioenschappen in de dertigerjaren. Records sneuvelden en de neergezette tijden stonden voor vele jaren.
Hamar Idrettslag stond er financieel niet altijd goed voor. Als er gebrek aan geld was moesten de eindjes aan elkaar worden geknoopt. Een keer moest er vrijwilligerswerk voor de club worden verricht met een verloting om de kas weer aan te vullen. De prijzen waren zozo met. Peter bracht leven in de brouwerij: hij haalde een van zijn paarden van stal en stelde die beschikbaar als prijs. Dat joeg de lotenverkoop aan en de club kwam weer uit de financiële zorgen.

Hollanders
Vooral na de oorlog verschijnen de Nederlanders ten tonele. De leider, Klaas Schenk had er reeds een paar hier gehad voor de oorlog. Zij vormden de grootste groep, maar ook schaatsers uit andere landen drukten hun stempel op de sfeer. Behalve Noren waren er Zweden, Amerikanen, Italianen, Hongaren, Japanners en Koreanen die plaats namen aan de eettafel. Het was de bus van en naar het stadion. Degenen die niet op tijd waren moesten met de stepslee. Discipline en stevige lichamelijke arbeid was de basistraining en de sleutel tot goede resultaten.
De Europese Kampioenschappen in Hamar van 1948 waren een succes op meerdere vlakken, uitstekende sfeer en ongemeend spannend. Koud, maar met een record aantal bezoekers was het ongeëvenaard. Na de eerste wedstrijddag riep Peter "zijn" schaatser, Reidar Liaklev, die de leiding had, bij zich (hij woonde hier). "Ga met me mee naar de kamer; hier sla ik een zelfgesmede spijker in het schot. Houd in gedachten dat hier morgen de krans komt te hangen! En nu naar boven en ga slapen! " Reidar kwam thuis met de krans. En het spijkergat zit nog steeds in de muur.
De Nederlanders zette hun stempel op de schaatssportsport in de vroege jaren 50, zowel toen als nu. Alle schaatsers stonden echter in de schaduw van de legendarische Hjalmar Andersen. Als "Hjallis" er niet was geweest had een Nederlander vele gouden medailles gewonnen. Op 17-jarige leeftijd, kwam Kees Broekman naar Fjetre. Hij werkte en trainde hier het hele jaar door gedurende meerdere seizoenen.
Hij was jarenlang de eeuwige tweede achter Hjallis. De activiteiten als trainingscentrum werden in 1956 stopgezet, toen zijn zoon Arve overleed na een tragische ziekte. Hij werd 43 jaar. Peter zelf was toen 80 jaar. Aan het einde lag dus een natuurlijke oorzaak ten grondsleg Schaatsstad Hamar ging verder met het welbekende "Jonna-ijs" en overnachtingen in de jeugdherberg en hotels in de stad.

Peter bleef het schaatsen volgen.
Tot aan zijn laatste jaar volgde Peter de schaatssport op de voet. Tot na zijn 90ste jaar werden wedstrijden in Hamar bezocht. Met schaatsen aan zijn voeten werden de schaatsers vanaf de binnenbaan met scherpe blik gevolgd. Van één ding was hij overtuigd, er was in zijn tijd niet één schaatser die zo perfect schaatste als Hjalmar Andersen. Niemand beter, niemand zo goed.
Hij was de stylist aller tijden.
Peter Sinnerud werd 96 jaar oud.
Hij is vredig ingeslapen in zijn eigen huis in 1972. Drie weken nadat hij via de TV had gestudeerd op Ard Schenk` s fenomenale race tijdens de Olympische Winterspelen in Sapporo, Japan. Maar niemand ging zo mooi als Hjalmar Andersen ... ... ... ..

Vrij naar Opa’s vertellingen aan Sven Peter
Ottestad 1 februari 2005

 


Peter Sinnerud

 

 


 

Peter Sinnerud skøyter

 

 





Hjallis på besøk på Fjetre

 

 

Søyter

 

 

Mjosgardene





 

Samarbeidspartnere
Hamar Olympiske Anlegg Atlungstad Golf Hamar Regionen Reiseliv Hallentvedt Stange Vestbygd Mjøsgårdene Engelsk Nederlandsk Norsk Fjetre Gård Om Fjetre Gård Peter Sinnerud Tilbudet på Fjetre Gård Attraksjoner i Hamar området Kontakt Fjetre Gård